Franciszek Palau Quer

Kościół przedmiotem misji

Dni 2-12 XI 1860 stają się najważniejszymi w jego życiu. Ojciec Franciszek przebywa wówczas na Minorce, gdzie głosi „nowennę dusz” rozpoczynającą się w dzień zaduszny. 

Przeżycia eklezjalne, przez długie lata tłumione, nagle wybuchają i ogarniają ducha. Dochodzi do świadomości Franciszka, że to Kościół-Eklezja jest poszukiwaną przez niego latami rzeczą umiłowaną. Rodzi się w nim pragnienie całkowitego oddania na służbę Kościołowi i głoszenia ludziom, że Eklezja jest przedmiotem jego misji. Miłość do Eklezji jest wypełnieniem przykazania miłości Boga i bliźniego. 

Doświadczenie tajemnicy Eklezji prowadzi go do zainicjowania oryginalnego sposobu życia Kościołem: powstała nowa forma pogodzenia życia kontemplacyjnego i posługi apostolskiej. Ten właśnie cel o. Palau pozostawił braciom i siostrom założonych przez niego zgromadzeń: sióstr i braci tercjarzy karmelitańskich.

Przebywając na wygnaniu napisze najbardziej osobiste swe dzieło zatytułowane „Moja zażyłość z Eklezją”. 

Apostolski zapał przynagla

Za zachętą biskupów Barcelony i Ibizy w latach 1864-1866 Franciszek z wielkim zaangażowaniem głosi misje ludowe. 

Po odzyskaniu wolności Franciszkowi zostaje powierzona funkcja dyrektora tercjarzy i tercjarek karmelitańskich w Hiszpanii (1867). W Barcelonie rozpoczyna wydawanie tygodnika Pustelnik (1868). Poświęca się także różnorodnym pracom apostolskim, w tym posłudze egzorcystatu.
W 1870 odbywa swą podróż do Rzymu z okazji Soboru Watykańskiego I.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7