Franciszek Palau Quer

W drodze na górę Karmel

W październiku 1828 Franciszek wstępuje do seminarium w Léridzie. Surowa dyscyplina seminaryjna wyrabia w młodym chłopcu systematyczność w pracy i odpowiedzialność w spełnianiu codziennych obowiązków. Z nadejściem lata 1832 Franciszek postanawia opuścić seminarium i wstąpić do klasztoru karmelitów bosych w Barcelonie: na tę decyzję mogła wpłynąć przykładna postawa o. Józefa, karmelity bosego, jednego z profesorów seminarium. 

Jak później napisze o. Franciszek, właśnie wtedy, w wieku 21 lat, pobudzany przez miłość szukał miłości w Bogu i spodziewał się zrealizować ją w samotności i surowości życia zakonnego. Po okresie próby, dnia 14 Xl 1832 przywdziewa habit karmelitański przyjmując imię Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa. Rozpoczyna nowicjat, a 15 XI 1833 składa śluby uroczyste.

Konsekwentny wyborowi

W tym czasie w Hiszpanii swoje żniwo zbierała rewolucja: miały miejsce prześladowania i kasata zakonów. Franciszek zdaje sobie sprawę z tej sytuacji: wybrał życie zakonne zdecydowanie i odważnie, i był gotowy przyjąć wszystkie tego konsekwencje. Święcenia diakonatu przyjmuje 22 II 1834. 

25 lipca 1835 w barbarzyński sposób zostają podpalone klasztory w Barcelonie przez zwolenników rewolucji. W ucieczce z płonącego klasztoru św. Józefa, Franciszek pomaga o. Janowi, niewidomemu starcowi: dwaj karmelici zostają pojmani i siłą osadzeni w barcelońskim więzieniu La Ciudadela. 

Ze względu na rozwój polityki antyklerykalnej w Hiszpanii, Franciszek już nigdy nie będzie mógł powrócić do życia we wspólnocie. Trzy lata życia regułą i konstytucjami Karmelu terezjańskiego w klasztorze w Barcelonie miały okazać się wystarczające, aby posiąść jasną świadomość przynależności do Zakonu. 

Strony: 1 2 3 4 5 6 7